اکرم ابويی

روی صندلی کنار پنجره می نشینم و به چهره مهتابی آسمان نگاه می کنم . به هفت رنگ رنگین کمان، به یک دانه انگور از خوشه جدا مانده. به دورترین نقطه نگاه می کنم رنگ قرمز را می بینم. رنگ قرمزی که اعتماد به همراه دارد و خودش را در دورترین نقطه به نمایش می گذارد.

خیره می شوم و نگاه می کنم که آنچه را گم کرده ام پیدا کنم. به کشورم ایران نگاه می کنم به زن، به اندامش، به تفکرش، به هویتش.

  در غروب یک روز زمستانی، تیتر روزنامه توجه مرا جلب کرد: سنگسار

دختری بیست و دو ساله به جرم فساد و فحشا اعدام شد.

دقیق به خبر و تصاویر تلخ نگاه کردم به فکر فرو رفتم.

آیا خشونت راه نجات بشر است؟

آیا میتوان ساده حرف زد؟

انسان همیشه در زندگی برای من مرکزیت دارد انسانی که دارای احساس و عشق و تفکر است انسانی که آزاد آفریده شده تا آزاد بیندیشد و زندگی کند.

تاریخ را ورق می زنم و زنان را در هزار توهای مختلف جستجو می کنم.

می دانیم که در ایران زنی می نویسد، زنی می سراید، زنی میزاید و خلق می کند که به ما بگوید هستیم، می اندیشیم، پس تنها نیستیم، پس صدا هستیم.

قلمو در دست می گیرم به ساعت نگاه می کنم، همه چیز آرام است با خود فکر می کنم چرا در ایران نشان دادن اندام زن ممکن نیست و حرام است. چرا نشان دادن یک تار مو جرم به حساب می آید. می پرسم چرا انتخاب که پیام آور هویت ماست تحقیر شده است؟

چرا زن از لحظه تولد تا به هنگام مرگ، تنها از نیمی حقوق اجتماعی برخوردار است.

چرا بی حرمتی به انسان به عدالت و به آزاذی سالهای سال در کشور من سایه انداخته.

روی صندلی می نشینم و به چهره آسمانی آسمان نگاه می کنم، باد می وزد نیمی از پیکر من در این سو و نیمه دیگر در آن سو. اکنون خورشید در افق فرو می رفت و من در کشوری دیگر بودم.

در تبعید همه چیز را از نو نگاه میکنم چیزی را گم کرده بودم که مدام به دنبالش می گشتم. بیگانه ای در سرزمین بیگانه. به کودکی ام فکر می کنم یادم می آید مادرم در چهار پنج سالگی چادر بر سرم کشید ان زمان فکر می کردم همه دنیا همین طور است. 

تاریخ را ورق می زنم و زنان را در هزار توهای مختلف جستجو می کنم.

زنانن معترض،زنان سکوت، زنان رنج، زنان تخیل، زنان ایران

گاهی فریاد می زنم، گاهی لبخند می زنم، گاهی رنگی می کنم، گاهی انتخاب می کنم. او می گوید فریاد کن سکوتت را دوست ندارم.